Een ochtend zonder stroom in Drievliet

Om twintig voor negen ging bij ons het licht uit, en dat was precies de bedoeling. Ik stond in de gang met een thermosfles koffie in mijn hand en keek hoe de monteur de hoofdschakelaar omzette. Het huis werd op een manier stil die je alleen kent van stroomstoringen. Geen gezoem van de koelkast, geen klikje van de cv-ketel, geen lampje op de router in de woonkamer.

Een plankje met vier stoppen

We wonen sinds drie jaar in een rijtjeshuis in Drievliet, gebouwd eind jaren zeventig, met een tuin op het zuiden en een meterkast waar ik liever niet te lang in keek. Er hingen vier groepen met schroefstoppen en een aardlekschakelaar die een vorige bewoner er ooit naast had gezet. Toen we een inductieplaat wilden en de wasdroger voor de derde keer de stoppen liet springen terwijl de wasmachine draaide, belde ik Elektricien Ridderkerk. Na een korte opname thuis spraken we een dinsdag af. Ze zeiden er eerlijk bij dat ze pas precies zouden weten hoe lang het duurde als de oude kast eraf was.

De avond ervoor

De voorbereiding was eigenlijk het leukste deel. Ik heb de meterkast leeggehaald. Daar bleken twee paar schoenen, een fietspomp en een tas met batterijen te staan waarvan niemand wist waar ze voor waren. Laptop en telefoons heb ik ’s avonds volgeladen, en ik heb de vriezer niet meer opengedaan nadat de pizza’s voor woensdag erin lagen. Koffie ging in een thermosfles, want een waterkoker zonder stroom is ook maar een kan. Mijn vriendin had haar werkdag zo gepland dat ze ’s ochtends op kantoor zat. Ik bleef thuis om open te doen.

De koelkast heb ik bewust dicht gelaten. Een dichte koelkast houdt het een paar uur prima vol, en een volle vriezer nog veel langer, zolang je er niet steeds in gaat kijken. Ik had een thermometertje bij de melk gelegd, gewoon uit nieuwsgierigheid.

Wat er tussen negen en half twee gebeurde

De monteur haalde eerst de oude kast weg en keek naar wat erachter zat. Een paar draden waren korter dan hem lief was, maar verder viel het mee. Daarna ging de nieuwe kast erin, met meer groepen, aardlekbeveiliging die netjes over de groepen is verdeeld en een aparte groep voor de inductieplaat. Om half elf fietste ik naar het Sint Jorisplein voor een broodje, omdat thuis zitten zonder internet langer duurt dan je denkt. Met mijn telefoon als hotspot werkte ik een uur door, daarna ben ik gaan lezen.

Om twintig over een ging de stroom er weer op. Daarna mat hij elke groep door, testte de aardlekbeveiliging en liep hij met mij langs de stopcontacten om te kijken wat waar op zit. Op de binnenkant van het deurtje hangt nu een overzicht. Bij ons was de stroom er dus ruim vier en een half uur af. In een vergelijkbaar huis kan dat een uur korter of langer zijn, afhankelijk van wat er achter de oude kast tevoorschijn komt.

Wat het huis ervan merkte

Het thermometertje in de koelkast stond op zeven graden, dus de melk was nog gewoon goed. De vriezer had er niks van gemerkt. De router had de meeste moeite. Die deed er na het inschakelen bijna tien minuten over voordat alles weer verbonden was, en de slimme stekker van de staande lamp moest ik opnieuw koppelen. De oven en de magnetron knipperden 00.00 tot ik ze ’s avonds gelijkzette. De cv-ketel startte vanzelf weer op.

Wat me bijblijft, is hoe gewoon het allemaal was. Toen mijn vriendin thuiskwam, vroeg ze waarom ik steeds het deurtje van de meterkast opendeed. Ik had geen goed antwoord. Het nummer van Elektricien Ridderkerk hangt nu met een magneet op de koelkast, voor als we ooit een laadpaal willen.